Toerdebuut op de baan in Büttgen 8 februari 2004
| Foto/film galerie |
| Bas in Büttgen |
| Els in Büttgen |
| Tijdrit in Büttgen |
 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 (1.3M) (1.5M)
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Fietsen op de wielerbaan groot succes!
Stel je voor: Thuis op de bank, koffie, al de tweede of derde stroopwafel, de fles wijn reeds ontkurkt voor later die avond. Geen televisie, maar melancholische fado's. En dan ineens telefoon. Ik neem niet op. Zal wel weer zo'n hypotheker, goedkoperbellenverkoper of andere zeur zijn. Ariane vindt uiteindelijk de hoorn op de keukentafel en loopt naar me toe: 'André van Nistelrooy voor je..' Of ik op 8 februari met de toerafdeling mee zou willen naar de wielerbaan in het Duitse Büttgen, als oud-(baan)renner zou ik het misschien wel weer eens leuk vinden. In de halve seconde die ik nodig had om de uitnodiging tot me door te laten dringen, laaide een oud vuur in me op. Alsof een nooit echt geweken liefde je ineens opbelt en je een indringend verzoek doet. Gloeiend van enthousiasme zei ik ja. Nadat ik had opgehangen zuchtte ik diep. De baan! Snoeihard door bochten, van hoog naar laag, baantrainingen van Henk van Beusekom op de betonnen stuiterbaan van weleer, Alkmaar, Sloten…, doodsangsten tijdens Ahoy op zondag…, ..ineens werd ik bang. De baan? Die steile bochten. Ik had nu al ja gezegd. Op de parkeerplaats was het al gezellig. Het weerzien na één of meerdere winters was warm. Vlak voordat de 'avant garde' van de Apeldoornse baantoerfietsers over enkele auto's werd verdeeld, diende het eerste pechgeval zich aan. De goedlachse Kees Dijkstra keek bezorgd naar de witte rook die opsteeg vanonder de motorkap van zijn auto. Nadat alle autotechnische kennis zich had verzameld boven de ondoorgrondelijke werkelijkheid van het onder kunststof verborgen motorblok, was de unanieme conclusie dat de wegenwacht gebeld zou moeten worden. 'Gaan jullie maar vast, ik kom later wel' besloot Kees. Na een helse rit tussen hagel en natte sneeuwbuien door bereikten we het Olympisch Steunpunt Büttgen. In het spoor van Pierre Noiret liepen we door een tunnel het middenterrein op. Vol ontzag keek ik naar de steile bochten. De gezichten betrokken. Zelfs Marcel van de Pol had even geen antwoord. Nadat we ons hadden omgekleed en een baanfiets hadden uitgezocht was het dan zover. De baantrainer Guus Groen gaf een stoomcursus baanfietsen over witte, rode en blauwe lijnen, hoe je omhoog en omlaag moest sturen en dat je in een bocht altijd de druk op de ketting moest houden. In de stem van Guus hoorde ik Van Beusekom. Als pubertje kreeg ik de eerste trainingen op het clubbeton. Ik nieuweling, hij één van de beste sprinters van ons land. Was ik alles vergeten? Veertien jaar na mijn laatste optreden op de baan, waarbij ik volgens mijn herinnering onderuit was gegleden, klikte ik mijn voeten vast en zette ik aan. Na een voorzichtig bochtje op het 'azuur' stuurde ik omhoog, de baan in. Ik koos het wiel van Hans van Oyen en Ron Angelier, onze begeleiders vandaag. In de bocht gaf ik meer druk op de pedalen, ik hield de lijn, hun wiel, en keek voorzichtig omlaag. Hmm…gaat best,…ik verzonk in een gesprek vol herinnering. 'Ik ga de baan niet in hoor, mij krijg je niet in die bocht…' zei André. Aarzelend stuurde hij zijn baanfietsje het hout op. Ook Els Kleijer keek met angstoogjes naar de bochten, maar nadat haar persoonlijke coach Chantal Groen een aantal rondjes voor had gereden met Els in haar wiel, stuurde ook zij fier door de bochten van het 'velodrome'. Na een paar minuten kregen de bleke gezichten meer en meer kleur. Oud-Adelaarrenner Aldo Klomp hielp bij de training. We moesten een groep formeren en op de blauwe lijn blijven rijden. Ieder een rondje op kop, dan over de rechterschouder kijken, omhoog sturen in de bocht om de groep onderlangs te laten passeren en achteraan aansluiten. De zwerm Adelaars rondde vloeiend de 250 meter. Ik zit in het wiel van Ron Angelier. We rijden achter Aldo. Het fluitje van de trainer klinkt, Ron en ik duiken omlaag, krijgen snelheid en springen weg achter Aldo's rug. De bedoeling is een rondje te dubbelen en weer achteraan te sluiten bij de groep. Ik kruip naar het wiel van Ron, hij stuurt omhoog, ik kom op kop, zet aan, trek hard door, stuur omhoog, Ron passeert, ik stuur naar zijn wiel. Mijn hemel, wat is de conditie beroerd! Zo koud uit de winter vol op snelheid rijden valt niet mee. Gelukkig, daar is het staartje van de groep, we sluiten aan, sturen omhoog om iets vaart te minderen. Remmen doe je zo. Pauze. We zaten aan de binnenzijde van de baan, deelden water en koek en rustten uit. Het baanfietsen is erg intensief. Je rijdt de hele tijd op een 'wedstrijdverzet' (50-16) en je benen stilhouden is niet mogelijk. Het enthousiasme is groot. 'Sla die palen van het Omnisportcentrum nu maar in de grond' klonk het. 'Ik denk dat ik mijn atb maar verkoop, ga ik lekker de hele winter binnenrijden,…wat geweldig!' zei een stem naast me. De hagel sloeg tegen het dak van de wielerbaan. Je moet er niet aan denken om buiten te moeten fietsen. Het zou geweldig zijn als we weer een baan zouden krijgen in Apeldoorn. 'Ik hoop dat jullie dat nog meemaken' bromde Chris, de mecanicien die de baanfietsen beheert. In de bocht na de finish waaiert de groep wat uiteen. Op kop wordt een tempoversnelling uitgevoerd. De tempobeul wordt teruggefloten door de trainer. De groep harmonicaat weer in elkaar. Plotseling wordt er omhoog gestuurd. Els wijkt mee uit, maar door de wat roekeloze manoevre van haar voorganger raakt ze uit balans. Haar voorwiel kleeft aan het achterwiel van de renner voor haar. Ik zie het gebeuren en wil omhoog sturen. Kan niet, daar rijdt André. Els tuimelt omlaag...in een reflex probeer ik vaart te minderen door mijn pedalen iets tegen te houden… Net genoeg, kan Els net ontwijken. Een pijnscheut in mijn dij door de vreemde tegenbeweging. Els ligt op de grond, maar staat op. Haar broek is gehavend. 'Hup, de baan weer in!' gebiedt de trainer. Zijn dochter Chantal helpt Els weer over haar angst heen. Net zoals een uur eerder, laat ze haar wennen aan de baan. Er is vertrouwen. Ik kijk over mijn schouder en zie Els weer rondsturen. Daar is Kees! Dan toch! In een leenauto was hij naar Büttgen gekomen om dit avontuur mee te maken. Hans van Oijen hielp hem bij de eerste schreden op het steile hout. Na een paar minuten stuurde ook Kees rond alsof hij nooit anders had gedaan. Misschien komt het toch een beetje door het rood-geel,…dat er in Adelaars altijd wel een paar 'baangenen' zitten. Zou kunnen toch? Aan het einde van de middag houden we een tijdrit over 500 meter staande start. Mijn gedachten bladeren door plakboeken. Mijn laatste 500 meter reed ik als junior,… wat was mijn tijd,…ik geloof rond de 36 seconden…was het in Alkmaar of Sloten? Laat maar.. Het leven is anders nu. Om de beurt worden we afgeschoten voor de halve kilometer. Voor ons allemaal is het de eerste keer ooit of sinds jááren.. Voluit aanzettend door een bocht,..poe! De moeilijkheid van dit onderdeel is dat het eigenlijk geen sprint is, maar dat wanneer je geen goede sprint in de benen hebt ook nooit een goede 500 meter zal rijden.. Begrijp je wel? Aldo doet het één keer voor,…37 seconden,..daarna volgen wij in tijden tussen de 47 en 40 seconden. Het is heerlijk,…vol door een bocht, G-krachten persen je hoofd naar beneden, je benen lopen vol melkzuur…, voor velen van ons is dit de eerste interval van het jaar! Ter vergelijking,…onze eigen Teun Mulder rijdt de kilometer in 1 minuut en 4 seconden. Dus,…ongeveer 32 seconden over 500 meter! Of Leontien van Moorsel,.. 3 km in 3.30… dat is 6 keer 500 meter in 35 seconden… Dat relativeert behoorlijk, maar doet niets af aan het plezier van het baanfietsen. Oh, ja, Kees Dijkstra bleef het geluk beproeven die dag. Hij had zijn halve kilometer nauwelijks afgeraffeld en stond net stil toen een harde knal alle Adelaars deed opschrikken. De voorband van de onfortuinlijke klapte hing aan rafels. Wat een geluk dat het niet een halve minuut eerder gebeurde, tijdens de sprint! Na een ontspannende douche, wachtte een warm buffet in het restaurant. Iedereen keek voldaan terug op de inspanningen. Er was heerlijk getraind en genoten. Grote dank gaat uit naar Hans van Oijen, de aanjager achter dit initiatief, aan André en aan Ron. Op de weg naar huis zaten we wat rozig in de auto. Dromend van 'ons eigen' Omnisportcentrum. Sla die palen nu maar in de grond! Bas Steman | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Een dagje baanfietsen in Büttgen (Duitsland).
Op Zondag acht februari j.l hebben diverse toerleden voor het eerst kennis gemaakt met het wielrennen op de baan. André v Nistelrooy had er voor gezorgd dat we drie uur lang konden trainen op de houten wielenbaan in Büttgen. Als iedereen aanwezig is dan kunnen we vertrekken. Maar helaas, Kees krijgt pech met zijn auto dus we moeten zonder Kees vertrekken. Maar we spreken af dat als de auto snel gemaakt kan woorden hij als nog komt. De reis duurt ongeveer 1 uur en drie kwartier dus dat valt wel mee. Bij de baan aangekomen begint het voor de meeste toch een beetje te kriebelen. We worden opgevangen door Hans van Oijen en Ronny Angelier. Ze maken ons een beetje wegwijs en we krijgen te horen waar de fietsen staan en waar we ons kunnen omkleden en douchen. Dan is het zover, omkleden en de fiets in orde maken. Bij de baan aangekomen staat Guus een trainer al op ons te wachten. We krijgen van hem tekst en uitleg over het baanfietsen. We mogen beginnen met het inrijden, en de zenuwen gieren door mijn keel. Naar twee ronden besluit ik om van de baan te gaan, want het is wel heel erg steil in de bochten en ik vind het echt doodeng. Maar de trainer geeft het niet zo gauw op, en ik krijg opdracht om achter Chantal, dat is zijn dochter die al jaren aan baanfietsen doet aan te fietsen. En dat werkt want binnen de kortste keren zit boven in de baan wie had dat gedacht. Naar een paar ronden worden we van de baan gehaald en kunnen we even vertelen wat we er van vinden en zo te horen zijn ze allemaal razend enthousiast. Iedereen heeft zo zijn eigen verhaal maar ze zijn allemaal wel een klein beetje zenuwachtig dat was wel duidelijk. Dan krijgen we een telefoontje van Kees hij komt alsnog naar de baan, zijn auto kon niet gemaakt worden hij heeft een leenauto gekregen. Onder tussen gaan we verder met de opdrachten en we hebben er allemaal veel plezier in. En dan gebeurd het, mijn voorganger maakt een plotselinge uitwijkbeweging naar boven, en kijkt daarbij niet goed over zijn schouder. Hij rijd met zijn achterwiel tegen mijn voorwiel aan en Els gaat onderuit auw, dat doet zeer, ik sta op en denk ik stop er mee ik vind het genoeg maar daar wil de trainer niks van weten, ze zetten me weer op de fiets en fietsen maar weer en dat is maar goed ook want ik denk dat ik anders nooit meer op de baan was gaan fietsen. Maar na een half uurtje houd ik het toch voor gezien, de pijn in mijn ribben en mijn knie word toch te erg, (opgerekte kniebanden en gekneusde ribben) en ik ga me lekker douchen. Dan komt Kees, hij kan nog een uurtje fietsen, gauw omkleden en dan fietsen. Maar helaas Kees heeft een pechdag want wat blijkt hij heeft zijn pendalen vergeten, maar er is nog wel iemand die een paar pendalen heeft, dus uiteindelijk kan hij toch nog fietsen. Ze doen nog een paar leuke oefeningen en dan is het tijd om te stoppen het is dan al weer vier uur. En wat dacht je wat, nu heeft onze Kees geluk want precies op het moment dat hij stopt krijgt hij een klapband. Iedereen gaat zich lekker douchen en dan is het tijd om lekker te gaan eten we krijgen een lekker buffet voor geschoteld. Het is echt uit de kunst en voor weinig geld. Na het eten wordt iedereen nog beloond met een diploma en krijgen de trainers nog een flesje wijn voor de goede verzorging. En er is dan nog een prijs uitreiking voor diegene die de tijdrit gewonnen hebben. Nummer een:Bas Steman. Nummer twee Manuel Hezeman. Nummer drie Marcel v/d Pol. En dan is het echt tijd om naar huis te gaan, in de auto praten we nog na over wat er die dag gebeurt is, en zijn het er over eens dat het een hele belevenis was. Bij deze wil ik de organisatie hartelijk bedanken. Met vriendelijke groet : Els Kleijer. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Uitslagen van de tijdrit met staande start:
|